مطالعه بقایای ژنتیکی بدست آمده از برخی بقایای فسیلی انسان های نئاندرتال و مقایسه آن با ژنوم انسان های امروزی نشان داده است که بین این دو گونه انسانی در گذشته آمیزش هایی صورت گرفته است. دلیل این مدعا وجود شواهدی از این آمیزش در برخی مردمان امروزی اروپا و آسیا می باشد. مطالعات جدید نشان داده که آثار این آمیزش بسیار قدیمی را می توان در برخی ژنهایی که بویژه بر روی رنگ و موی ما اثر دارند، مشاهده کرد. ژنهایی که از نیاکان بسیار قدیمی خود به ارث برده ایم. این مطالعات همچنین نشان داده است که این زوج های دورگه باستانی از لحاظ ژنتیکی چندان موفق نبوده اند چرا که بسیاری از فرزندان آنها به ویژه نرها، در طول زمان دارای افت قدرت باروری شده اند. به همین دلیل است که بخش عمده ای از ژنهای نئاندرتال ها اثری از خود در ژنوم ما بر جای نگذاشته اند.