یکی از موارد قدیمی مورد بحث در مورد تی رکس (Tyrannosaurus rex) که از مشهورترین دایناسور های گوشتخوار است, مساله شکارچی یا لاشه (مردار) خوار بودن آن است.

برخی از متخصصان گمان می کنند که به دلیل وزن بالا و جثه بزرگ این موجود نمی توانسته فعالانه به دنبال دیگر دایناسورها دویده و آنها را شکار کند و بیشتر از لاشه ها یی که به آن بر می خورده استفاده می کرده است. به تازگی شواهدی دال بر شکارگر بودن این موجود یافت شده است. 

دیرینه شناسان اخیرا توانسته اند دندانی از تی رکس را در میان مهره های دمی یک دایناسور منقار اردکی بیابند. این فسیل که در داکوتای جنوبی آمریکا یافت شده و به دوره کرتاسه تعلق دارد نشان می دهد که چگونه یکی از دندان های تی رکس بعد از حمله به این موجود درون مهره های دمی آن به دام افتاده و سپس زخم حاصل از این حمله در موجود التیام یافته و در اطراف دندان گیر افتاده درون مهره ها بافت استخوانی شروع به رشد و انباشته شدن کرده است.

البته پیش از این نیز آثار دندان های تی رکس درون استخوان برخی فسیل ها یافت شده بود ولی در آن موارد نمی شد مطمئن بود که تی رکس از لاشه این موجودات استفاده کرده یا زمانی که زنده بودند به آنها حمله کرده است. به نظر برخی دیرینه شناسان چون جک هورنر، تی رکس گوشت خواری فرصت طلب بوده، یعنی علاوه بر آنکه خود می توانسته شکارگری فعال باشد در صورت برخورد با لاشه یک دایناسور به مردار خواری نیز روی می آورده است.